دوازده و چهار دقیقه

آدم واقعاً به یه همچین جایی مثل بلاگفا نیاز داره تا اون حرفایی رو که نمیتونه اینستا پست یا استوری کنه، پروفایل تلگرام عوض کنه، توئیت کنه، و بدتر از همه سنگینی حرفی که از عزیزترین آدم زندگیش می‌شنوه رو بیاد و بنویسه، چرت بنویسه، مبهم بنویسه، بغض کنه و دستش بلرزه موقع تایپ، چشمش خیس شه و سعی کنه از خودش که داره زیر توهم و خیال خودش له میشه رها شه، و آروم نشه و فقط به سکوتی که خیلی مدته درگیرشه ادامه بده تا شاید بلاخره یه جایی همه‌ی این روزای بی عرضه بودنش رو بالا بیاره