دوازده و چهار دقیقه

ولی من این یه تیکه آهنگ شادمهر رو خیلی دوست دارم تجربه کنم:

اتفاقی یه روز رد شدم از اون خیابون،

دیدمت،

یخ زدم،

چه پیر شدیم ما هر دوتامون...

همیشه از بهترین حس‌هایی که داشتم، به هیچ‌کس هیچ چیزی نگفتم!

چیزی که احساسات من رو در اون حد برانگیخته بکنه، قطعاً فقط متعلق به من‌ئه؛

شنیدن صدای تو، همون صدای خنده همیشگی، همون لحن دوست داشتنی و دلنشین، همون آرامشِ دلچسب، تیری بود که شقیقه ام رو نشونه رفت اما خورد به قلبم... و حسرت نداشتنت تپیدن گرفت؛