دوازده و چهار دقیقه

وقتی اسم تو را صدا می‌کنند، 

من برمی‌گردم! 

چه‌جوری اسمم یادم بماند؟ من که دیگر من نیستم...

برای همه‌ی ما، 

همه‌ی روزها فراموش می‌شوند 

به جز همان یک روز، 

که نشانیِ آن را به هیچ‌کس نگفتیم؛

در دلِ ویرانی، 

آخرین دل‌خوشی‌ام، 

چشمِ ویران‌گرِ توست؛ 

خسته از جنگیدن، آخرین فرصتِ صلح، عشقِ عصیان‌گرِ توست... 

کاش غیر از من و تو، هیچ‌کس با خبر از ما نشود، 

نوبتِ بازیِ ما باشد و دیگر هرگز 

نوبتِ بازیِ دنیا نشود...