دوازده و چهار دقیقه

تو

زیباترین حزنِ من بودی،

عزیزترین زخمِ من بودی،

و دلخواه‌ترین رنجم...

اینکه با افعالِ گذشته از تو یاد میکنم، غم‌انگیزترین شکلِ انقراض است که برگزیده‌ام؛

دلم برای صحبت کردنامون تنگ شده،

دلم برای لبخندامون تنگ شده،

دلم برای شوخیامون تنگ شده،

اما

بیشتر از همه

دلم

واسه خودت

تنگ شده...